documentatie

Door te fotograferen kan ik vormgeven aan mijn diepste gevoelens. Mijn stemmingen en verlangens vormen de bron van wat ik wil vorm geven. Het is mijn middel tot zelfexpressie en daardoor de- of een- mogelijkheid om te communiceren met mijn medemens. Zowel door het fotograferen, als door het tonen van het resultaat van dit proces, de foto’s zelf, kan ik laten zien wie ik ben. Als ik werk wil ik gelijk staan aan de mensen die ik fotografeer, en meevoelen met hun situatie. Door te laten merken dat ik geїnteresseerd ben en met ze “mee” wil doen, maar ook door me kwetsbaar en open op te stellen, bouw ik een vertrouwensrelatie op. Ik word dan niet meer als voyeur gezien maar als gelijke. De geportretteerden stellen zich op hun beurt meer open, wat de fotografische weergave en diepgang ten goede komt en waardoor een betere impressie ontstaat van hun karakter en de sfeer die hen omgeeft. Het fotograferen krijgt daardoor een ongedwongen, soms humoristisch karakter.
Naast portretteren wil ik graag de sfeer en mijn verhaal van een plek of omstandigheden kunnen vertellen. Ik zou mijn stijl van fotograferen kunnen beschrijven als autonoom documentair.
Soms ensceneer ik een situatie. Door te ensceneren kan ik iets toevoegen aan het verhaal dat ik wil vertellen. Het zijn eigen fantasieën die een duidelijke relatie hebben met het onderwerp dat ik op dat moment met mijn camera aan het volgen ben. Humor, herkenning, vervreemding en het oproepen van vragen zijn voor mij belangrijke expressiemogelijkheden.
De uiteindelijke keuze van een foto of een combinatie van twee of meerdere foto’s, een juxtapositie, wordt bepaald door de wisselwerking tussen gevoel en ratio. Ik probeer dicht bij mezelf te blijven en echtheid te laten zien. Ik zoek naar een gevoelsmatig kloppend geheel bij het maken van bijvoorbeeld een tentoonstelling of boekje. Fotograferen geeft mij zin in- maar ook aan- mijn leven, ik gebruik mijn zintuigen om mijn leven zin te geven. (...)

De foto’s van Wiesje Peels zijn eerder een uitdrukking van hoe ze persoonlijke verhoudingen interpreteert en naar haar hand zet. Situaties die ze aantreft, verbijzondert ze en werkt ze uit in zorgvuldige fotografische composities. De kracht van haar foto’s zit in de kwetsbaarheid van de menselijke vergankelijkheid. Iets wat waardevol is, staat steeds op het punt van verdwijnen. Vlak voordat het vergaat, legt Wiesje Peels dat in een ontroerend beeld vast.

Alex de Vries, gastconservator De Pont.